Soms moet je het huis uit om thuis te komen.

Eddy Boom
23 aug 2020

We namen de trein van Slowakije naar Hongarije. Het was de zomer van 2008. Een tijd waarin polyphone ringtones, blockparty en webcams die je los kon koppelen als digitale camera je leven vormgaven.

In die trein zat ik – net zoals iedere skater in die tijd – bovenop mijn portemonnee. En omdat ik op vakantie was, zat in diezelfde overseaz broekzak mijn paspoort. En dat laatste bleek wat wrijving te veroorzaken. En dan druk ik het nog zacht uit…

Want met een snelheid van 140 km per uur vroeg de douane om mijn paspoort. Eenmaal tevoorschijn gehaald uit mijn broekzak bleek de beste kaart gebroken. Lachend deed de douane alsof hij 1 deel van de kaart uit het raam gooide. En daarmee bleek het gevaar geweken.

Niets bleek minder waar, toen ik er achter kwam dat de trein vaart minderde nabij een afgelegen tussenstation in Pest. Het meest linker gedeelte van de wereldstad Budapest. Ik was de enige die onvriendelijk verzocht werd uit te stappen. Vanwege de taal nam ik mijn gids mee.

Een bus met tralies stond klaar, en ik werd omringd door 6 agenten met knuppels begeleid naar een busje met tralies. Uiteraard mochten zij voorin zitten, en nam ik in mijn eentje, samen met een hond met een muilkorf plaats in de achterkant van de bus. Mijn gids zat naast de agenten voorin.

Na een toiletbezoek op’t bureau dat werd onderbroken door een agent die dacht dat ik via het raam ontsnapte mocht ik een lang en onleesbaar document tekenen. Omdat niet tekenen geen optie leek tekende ik. Een uur later zat ik op de Nederlandse ambassade in Budapest waar ik mij voor het eerst veilig voelde.

Alles was zo Nederlands. Bijna Hollandser dan Nederland zelf. Met al die vlaggetjes, Máxima foto’s en Delfts blauw.

Daar realiseerde ik dat je soms het onveilige moet opzoeken om te weten waar je veilig bent. Afstand nemen om dichterbij je waarheid te komen.

Als mensen bij mij aan tafel komen neem ik ze ook mee van huis om zo dichterbij hun essentie te komen. Want soms moet je het huis uit om thuis te komen.

Salud,
Eddy

Je gave is je opgave.

‘Je gave is ook vaak je opgave’ zei mijn zus terwijl we bij haar op de bank zaten. Het was een ongewoon gesprek op een doodgewone avond. ...
Lees verder

Als je weet wat je komt brengen, dan ga je het halen.

Ik doe een trui aan die ik niet heb gemaakt. Ik neem een hap die ik niet heb gekookt. Ik spreek een vriend die ik niet heb ...
Lees verder
boek-eddy-boom

ENKELE ZINNEN OVER DUBBELZINNIGHEID

Kan jij zinnen maken waar je klant geen woorden voor heeft? Met dit gratis ebook krijg je meer zin in je business, en meer business door je zin! Bekijk dit boekje van de binnenkant, om te ontdekken hoe je jouw boekje te buiten kunt gaan. Of toch geen zin? Nee? Dan maak je maar een zin!

  • Dit veld is bedoeld voor validatiedoeleinden en moet niet worden gewijzigd.