Waarom zouden we ons irriteren aan die ander, als blijkt we precies hetzelfde zijn? Waarom proberen we nieuw gedrag te leren, als blijkt dat we juist gedrag zouden moeten afleren? En waarom zou je proberen te accepteren wie je bent, als blijkt dat je heel iemand anders bent?

In februari van 2019 zette ik Netflix aan. Om te kijken naar een docu van de beroemde acteur Jim Carey. Jim zou voor 4 jaar de rol van Andy Kaufman aannemen. Een inmiddels overleden comedian met veel aanzien. De docu illustreert een Jim die volledig naar de achtergrond verdwijnt. En etaleert een Andy, die ook buiten de filmset als Andy door het leven gaat. Zelfs toen hij ruzie had bleef hij zich voordoen als Andy. En ook toen hij net wakker werd nadat hij was flauwgevallen bleef hij Andy.

Totdat zijn rol er na 4 jaar op zat, en hij weer volledig Jim Carey mocht zijn. Maar wou Jim na al die jaren nog Jim zijn? Wou hij, naast zijn goede gedrag ook al zijn problemen terug? En zo besloot hij een nieuwe identiteit aan te nemen. Een Jim zonder sores. Een probleemloos persoon, die door de media letterlijk voor gek werd verklaard.

In deze editie van Helden en Hordes live, gaan we vanuit de Haarlemse Bibliotheek in gesprek met Edwin. En we verkennen onze identiteit. We zoomen in op je overtuigingen, je conditioneringen en je patronen, om er achter te komen dat we niet in hypnose moeten komen om te veranderen, maar dat we er juist uit moeten stappen. In deze episode leer je of je anders moet zien, of dat je anders moet zijn. Of je anders moet doen, of dat je anders moet denken. We geven woorden aan wat jij zou kunnen worden. Zodat je kunt worden wie je bent. Wie je dan ook wel niet denkt dat je bent. Ladies and gentlemen… Edwin Selij!